"Kabuslarımda yalnız başıma topladığım cesaretimle kırılan hayatımın ortaya çıkardığı kaosun kafa kafaya savaştığı bir evredeyim."
Bugün yatağımdan kalkamadım, tekrar tekrar uyanıp tekrar tekrar uyumaya devam ettim.
Her kalkıp yatmaya devam etme evremde farklı bir şey duydun;
A - "Geri yat yorgunsun."
B - "Kafeye gitsek mi?"
Z - "Kafeye gitmeyip evde yaşama olayını çözüp paramızı tutmamız lazım."
X - "AI ile konuşmayı ve günlük-not düzenleme olaylarını evde de yapabiliriz!"
Ruhsal çığlığın yankılanışı ile uyandım ve ezan okunuyodu.
Yüzümü duvara doğru dönüp uyumaya devam ettim.
R - "Nasıl yaparsın..."
Uykuya tekrar dalmıştım.
Uyandığımda şehvetten gözü dönmüşçesine kendime dokunmaya başladım. Yediğim yemeğin kabına boşaldıktan sonra ellerimi sabunlayıp yüzümü yıkadım. Bir yandan telefonumdan yemek söyledim. Yemeği kuryenin getirmesini beklerken bilgisayarı açıp her akşam oynadığım oyunu açtım, bir yandan da youtube'tan bir video açtım.
Yemeğim geldi ve kapıya yönelip yemeğimi alıp odama geri döndüm. Yemeği yerken oyuna ve videoya biraz baktım. Saat akşama doğru 19.00'dı ve bugün kafeye gitmemek için uzunca uyuyup geç kalkmıştım.
D - "Peki bu bizi nereye götürdü?"
Kafeye.
Çözmem gereken meselelerim vardı ve üzgün, yorulmuş, çığlık çığlağa bağırmak isteyerek kafeye doğru taksiyle yol alıyordum. Paramı tutma çabam sekteye uğramıştı. Amacım bu akşam kafede tüm draftta bıraktığım planalrımı halletmekti fakat içimdeki her şey ile bunun mümkün olmadığını biliyordum. Belkide bir ışık patlaması ile hayatımın rayında hızlanmak istiyordum.
F - "Peki kendimizi daha da yormak olmaz mıydı bu?"
Peki daha nereye kadar dinleneceğim?
Artık ortada sallanan bir pendulum dahi yok ve ruhum iki zır gücü yani çabalama ile dinlenmeyi aynı anda yaşayarak yıpranmaya devam ediyor.
Taksiyle kafeye varana kadar taksici çocukla konuştum. Gençti ve parasını çıkarmak için taksicilik yapıyordu.
En kötü hissettiğim şey ise taksiden inip kafeye yürürken taksici çocuğa karşı hissettiğim hislerdi. Son 1-2 gün + bugün bu hisler ve şehvet durumu güçlenerek yükselmeye devam ediyor.
B - "Ama nedeni ne?"
Ben biliyorum nedenini. Hayal kurmaya yeniden başladık. Özellikle artık hayatımızda olmayan insanlarla kurduğumuz sevgili yakınlığı ve ilişki hayallerini yani daha önce gerçekleşmemiş olan konforlu hayaller tekrardan çoğalmaya başladı. Birkaç haftadır tek başıma bu tarz şeyleri düşünmeden devam ediyordum hayatıma. Bu bana yeterliydi.
N - "Neden şimdi yetmedi?"
Bilmiyorum. Olasılık mı? Farkl bir hayat yaşama potansiyeli mi?
H - "Bu doğru gelmiyor."
Biliyorum.
Taksici çocuk olayında kötü hissettiren şey ise bana "Abi" diyen birine hislerimin kayıyor oluşu. İhanet ediyormuşum gibi.
Diablo oyununda Lilith karakterinin Eternal Conflict denilen olayda yaşamaktan sıkılıp bu conflictten kurtulmak için ana dünyanın dışında bir yer kurup kaçışındaki ve özgür olma çabası gibi hissediyorum.
Artık o her şeyi araştırmaya yeni başlamış 15 yaşındaki çocuk değilim. Kasım ayı içerisinde 29'uma basacağım. Artık genç değilim, yorgunum.
Dinimle cinselliğim arasında durup kalmaktan, Allah'ı ararken Şeytan'ın tuzaklarına düşmekten, özgür bir hayat yaşamaya çalışırken hayatta kalmak için çalışmam gerektiğinden dolayı köle hayatına geri dönme potansiyelinin arasında kalmaktan, her şeyi fetih edebildiğim rüya alemi ile elimin kolumun bağlı olduğu gerçek dünya arasında kalmaktan yoruldum.
Sevenim yok ve sevenimi olduramıyorum > Stuck in Between
Dünyadan kopup özgürleştiğim rüya aleminden her gece sonunda uyanmak zorundayım > Özgür kalamıyorum
Dünyanın içine gömülüp kendi hayatımı ellerime almaya çalışıyorum > Belirsizlik, seveninin olmaması, anksiyete, diğer insanların yargıl-
V - "Bunu nasıl yaparsın?!"
Neyi nasıl yaparım?
V - "Senin menin ve spermlerin özel! Her insanın dölü ona ait ve özel ve canlılık potansiyeli taşıyor! Nasıl olurda bir kaba döküp çöpe atarsın? Senden olan, senin özün olan, senin için bu kadar mı değersiz?!"
Şimdi anlamıştım ne olduğunu. Zevk uğruna ve bazen ise aklıma gelen hemcinse yönlenme + şehvete yönelme kısımlarını hayatımdan söküp atmak için mastürbasyonu sıcaklık boşaltıcı-kaynak azaltıcı olarak kullanıyordum. Fakat bu da Şeytan'ın hilelerinden biriydi değil mi?
Cidden benden olanı nasıl bu kadar kolay atabiliyordum?
Saçlarımı haftalardır yıkamıyorum, vücudumu haftalardır yıkamıyorum çünkü zamandan kazanmam lazım.
Dişlerimi sadece güsul abdesti alacağım banyolar öncesinde fırçalıyorum çünkü zamandan kazanmam lazım ve zaten beni kimse beğenip bana yaklaşmıyor yıllardır o yüzden niye ihtiyacım var ki güzel gözükmeye?
Yediğime içtiğime bakmıyorum çünkü zaten askerlikten muaf olmayı bekliyorum.
Bazen odamdaki çöpleri toplamadan çöp içinde dağınıklık içinde yaşıyorum.
Bazen insanlar beni iy bilsin diye kendimi geri plana atıyorum, bazende başkalarını önemseyecek akıl yapısında olmadığım için kendi odamdan çıkmıyorum.
Yinede sistemler inşa ediyor, arşivler yapıyor, günlükler dolduruyorum.
Ama günün sonunda bana ne ifade ediyor?
O - "Hiçbir şey."
Evet hiçbir şey. Neyin ne anlamı varki? Son 2 ayımı oyun oynayarak nargile içerek pcde sistemler üreterek geçirdim. Peki hayatım bundan mı ibaret olmalıydı?
Sahi bu hayatta neden varız? Din tarafından bakarsak olaya, Allah'a kulluk edip sınavlardan geçip Şeytan'a uymamak için. Yaşamanın güzel bir anlamı kalmıyor benim için bu bağlamda.
Bazen düşünüyorum duruyorum ama bir devap bulamıyorum: kimse için değerliymişim gibi hissetmiyorum. Hayvanlardan başka ve bazen Allah'tan başka kimsenin sevgisini hissedemiyorum. İnsani sevgide anne baba tarafından sevgi bile hissetmiyorum.
Dini yönden doğru yolda ilerlemem lazım, vücuduma iyi bakmam lazım... uzun zamandır kendime koyduğum hedefler işte... ve bu hedeflerin ucuda kaçtı. Artık yetişemiyorum.
Ne olmak istiyorum onu bile bilmiyorum açıkçası.
Sanki hayatım yüksek sıcaklarda kaynayarak yanıp yitiyormuş gibi hissediyorum. Oysaki her şey ne kadar yavaş.
Sanki ruhum ölüyormuş gibi. Toz pembenin pembesi gitmiş tozu kalmış ama artık tozu da rüzgar alıp götürüyormuş gibi.
Bence benim pusulam ve yönüm kaydı.
Allah'a şükürler olsunki sadece 2 gündür bu şekilde hissediyorum.
Bence daha uzun sürmeyecek... sadece hayatta yaşama biçimimin yanlış yollardan geçmeye başladığını hissettiğim bir uyarı olarak alıyorum bugün hissettiklerimi ve buraya döktüğüm düşünceleri.
İlginçtirki her ne zaman kendimi kaybedip karanlığa düşmeye başlasam içimdeki farklı benlikler kalbimin ve ruhumun kırıklarından dışarı sızıp benimle konuşup duruma el atmaya başlıyorlar.
Belkide o kadar da yalnız değilimdir.
Belkide yalnız başıma bir çokluk olarak kendime sarılıyorumdur.
Kendimi sevmeyi öğrenemedim ve uzun zamandırda kendimden nefret etme yollarım azaldı.
Yinede günün sonunda kendi yatağıma kendime sarılan bir ben varım.
Kabuslarımda yalnız başıma topladığım cesaretimle kırılan hayatımın ortaya çıkardığı kaosun kafa kafaya savaştığı bir evredeyim.
Akşam ıssız, gece karanlık ve etrafım ise ağır. Karanlık enerji tekrardan yoğunlaşıyor ve bu sefer bir şeyler hayatımdaki düzeni yıkıyor.
Rüya aleminde çok güçlü olabilirim ama gerçek hayatta çok kırılgan bir hayata sahibim.
Gerçek hayattada yıkılmaz bir güce dönüşmem lazım.
Çünkü rüya aleminde benim irademi ve okuduğum dualarla kullandığım güçlerimi yenemenler beni gerçek hayattaki somut ve de soyut olgularla yenmeye çalışıyorlar.
Tekrardan karanlıkla yıkanıp siyah zırhımı kuşanmam lazım.
Şu anda Halsey'in Control şarkısı çalıyor. Gece ise daha yeni başlıyor. Henüz pes etmişte değilim... hatta pes'in p'sinde bile değilim.
Ben o suskun, çekingen, korkak küçük çocuk değilim.
Ben o sinirli, asi ve dengesiz liseli genç değilim.
Ben her şeye yeni başlayıp hala ayakları titreyen o üniversiteli umut dolu yetişkin değilim.
Ben artık çok daha eski ve güçlü biriyim.
21:30 - Beni kolay kolay yıkamayacaklar.
23:04
UNITED SELF - "Günün sonunda hiçbir şey yok değil. You have a story. And it is one of the big heavy stories. You are alive and trying new things. That's the point! THat's your way. Aynı kalıp hiçbir şey yapmamak seni tüketip siliyormuş gibi hissediyorsun ama sahip olduğun her şeyle yeni şeyler üretmek seni canlı kılıyor ve yaşıyormuş gibi hissettiriyor. Yolun boş değil. Hayatın anlamsız değil. Şu anda işi olmayan ve düz bir yolda yürümeyen birisin. Ve bu bazen yönünü kaybetmiş olarak hissetmeni sağlasada tek bir yol aramayı bıraktığında bir çok yolu keşfedip yürümenle heyecan yaşıyorsun. İlk başta düz yolda yürümekten çıkıp bir düzlüğe geldiğine bu seni korkutmuştu. Şimdi ise farklı farklı şeyler yapıyorsun. Pendulum'u bırak ve düz bir düzlemde yürüme ihtiyacını öldür. Bu hayat öncesi ve sonrasından ibaret değil, her yere gidebileceğin düzleme sahip bir uzaydan ibaret. Kendine tutun, her şeyine sarılıp kabul et ve her yolda kendini tekrardan keşfet. Diğer insanlar kendi yollarında yürüyorlar ama hiçbiri senin hikayene sahip değil. Seni özel kılanda bu. Yaşa!"
Evet taksici çocuk tatlıydı ve hayatın zorluklarıyla baş eden bir erkeğin yüzünü okşayıp gözlerinin yanındaki yorgun hatları öpmek istedin. Harekete hiçbir şeyi dökmedin. Bu seni merhametli ve sevecen yapar, ihanet eden biri değil. Sadece bu yanını gösterdiğin zaman anlamayacakları ya da yanlış anlayacakları için kendine saklıyorsun ve bu da oldukça insansı bir şey.
Saçını yıkamıyor ya da bedenini yıkamıyorsun çünkü zamandan kazanmaya çalışan yorgun birisin. Fakat atladığın bir şey var: her dışarı çıkmadan önce saçını düzenliyor şekillendiriyorsun, ıslak mendille her yerini siliyorsun, kokun için esansiyel yağ ve parfümler kullanıyorsun. Görebilirsinki: pes etmiş değilsin ve enerjin/yakıtın az iken bile az enerjini enerjini tüketmeyecek şekilde bedenine harcıyorsun. Bu göz ardı edilmemesi gereken bir dayanış biçimi.
Paranı biriktirmek için bir şeyler yapmak istiyor ama kafeye gitmeye devam ediyorsun. Para durumun ve ciğer sağlığını düşünmesen bu "Me time"dan başka bir şey değil. Yani bazı parametreler eklenmeden de çıplak hali ile bu durum kendini düşündüğünü gösteriyor. Ayrıca evde vakit geçirmek için odanı farklı bölümlere bölmek için kuş bakışı planlar uygulamayı bırakmadığınıda görmeni isterim. Dinlenirken bile kendini yormadan iki parmak oynatışınla planlar yapıp bir sonraki adım için kendini pasif olarak hazırlıyorsun. Tükenmiş ve pes etmiş biri bunları yapamazdı.
Mastürbasyon olayına gelincede: hiçbir şey yapmadığın zaman sıkıldığın için yaptığın bir şey, bu yüzden son 2 hafta içinde obsidian-blog-resim-oyun gibi durumlar fazla olduğu için ne hemcins olaylarını düşündün ne de şehvetle ilgili bir şey yaptın. Bazen saf kontrol ve güçlü bir irade değil, yapmayı sevdiğin şeylerle dolu bir hayat gerekir. Kendini kendi benliğinin denizine bırak ve sevdiğin şeyleri yapmaya devam et.
Günün sonunda battaniyenin altında cam kenarında dışarıdaki yağmuru izlerken iki elinde tuttuğun sıcak kahveni yudumlayarak karanlığın içinde dinlendiğin o gecelerde de sen kendi ellerini tutuyordun. Kendini sevmeyi öğrenemediğin söyleyen birinin yapacağı şeyler değil bunlar. Belkide hep kendini seviyordun fakat kendini sevmenin ne demek olduğunu bilmediğin için göremiyordun. Tüm zorlu yaşamında kendin için hep kendin vardın ve bunun bencillik olarak anlaşılmasından korkup durdun fakat hayatta kalmak içinde BEN demen gerekti. Yaşamın kıyısında tutunurken orada olmayan insanların BEN dediğin zaman orada olması hiçbir şey ifade etmiyor. Sen sensin ve onlar ise onlar. Sen yapman gerekeni yaptın: hayatta kaldın! Bencillikte bile ben demek yer alır. Kötü bir şey olduğun düşünme çünkü onca zaman insanların hayatında kendini feda etmişken BEN demenin karşısında duranlar asıl bencillik yapanlar olamaz mı?
Title Knowledge: COR CONTRA MENTEM II : METANOIA
Cor (Latin): Heart, the center of emotion and desire.
Contra (Latin): Against, in opposition to.
Mentem (Latin): Mind, consciousness, reason.
Metanoia (Greek): A profound transformation of thought, perspective, and self-understanding.
Anlamsal Yansıması: "From fractured hearts and a divided mind, a single Self awakens. Within the shattered mirror, nothing becomes everything, and the will to live is reborn."


No comments:
Post a Comment