"Hayatın getirdikleri ve çalışan biri olarak yetişkinliğe adım atmanın bana getirdiği baskının her gün yaratmaya devam ettiği panikle bir günü daha bitirdim."
En son ki yazımdan bugüne neredeyse 3 ay olacak. 2 aydır işte çalışıyorum. Şu anlık her şey düşündüğümden de iyi gidiyor. Bazı şeyler ciddi mi değil mi, kafaya takılası mı değil mi çözemediğimden dolayı panikleyerek bir oradan bir buraya çırpınıyormuşum gibi hissediyorum fakat günün sonunda sadece yapmam gerekeni yapıp günü olması gerektiği gibi bitirdiğimi fark ediyorum.
Aaaah ah... ilkler her zaman panik atak geçirtir. Bu ilk işim olduğu içinde birazcık panik atak geçiriyorum. Takım arkadaşlarımda aynı şekilde panikmi oluyorlar yoksa rahatlatmaya mı çalışıyorlar bilemiyorum. İnsanlar normal konularda nasıl hissediyor çözemiyorum ve çoğunlukla ben mi fazla tepki veriyorum yoksa diğer insanlar mı fazla rahat bilemiyorum. Kafam her şey ve de herkes konusunda karışık... belkide bundan dolayı panik oluyorum.
Saçımı 1 ay önce sıfıra vurdum. Saçım yeni yeni çıkıyor. Ön üst ön arka bayağı bir seyrek. Sanırım korktuğum şeyler gerçeğe dönüşüyor. Saç çıkarıcı alet edevat aldım onları deniyorum ve çok uzun bir zamanda sonuç veriyor; daha sonuç alamadık çünkü 2-3 haftadır denemekteyim. Kilo verip kas yapmak için plan oluşturdum kendime. Yapmam gereken o kadar fazka şey var ki panikleyip yapamıyorum. Daha tam gücümle savaşmaya başlamamışkem yorgun hissetmem moralimi bozuyor ama bazende oturup mantığımı ön plana alıp "ben robot değilimki, insanım" diyorum. KYK borcum da yürürlüğe girmiş. Bir güzel aldığım maaşla onu da kapattım tabii annemde yardım çıktı. Sağolsunlar vergi borcu girdirirken haber vermiyorlar ama haviz yazısı için haber ederler. Neyse sinirlenmiyeceğim. Bir yandan da bedelli askerlik için para biriktirmeye başlamam gerek.
Büyümek o kadar yorucu, sıkıcı, panikletici ve gerici ki... dua etmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Şayet sadece ve sadece Allah'ın yardımı ve nasibi ile hedeflerime ulaşabilirim gibi geliyor. Anksiyetem azdı bugün ki iş anındaki konuşmamdan. Neyse, uyursam sabaha geçer.
Hayatın getirdikleri ve çalışan biri olarak yetişkinliğe adım atmanın bana getirdiği baskının her gün yaratmaya devam ettiği panikle bir günü daha bitirdim. Konfor noktasında takılmak o kadar dinlendirici geliyor ki... ama artık o noktada değilim. Artık zorunda olduğum için yaptığım şeylerden dolayı gelişme evresine geçmiş bulunmaktayım. O yüzden konfor noktam çok geride kaldı.
Üniversitedeki karşı cinsten olan arkadaşım(A kişisi diyelim) ise en yoğun iş günümün sonunda moral ve enerji bakımından sıfırken boş boş kafaya takmasından kaynaklı olarak beni boşu boşuna darladı. Kendisi aptal aptal kafasına bir şeyleri takmış gelmiş bana bıdı bıdı yapıyor. Gereksiz şekilde bilenmiş kendisi, umrumda da değil; beni iyi tanısaydı zaten toz kondurmazdı ama söylediklerinden anladım ki altta yatan bazı sıkıntılı durumları varmış söylememiş ve zamanla birikmiş en sonunda da patlamış. Ben GERÇEK sorunlarla baş etmeye çalışırken onun kafasında kurdukları yüzünden beni darlaması işin sonu oldu. Bende alttan almadım söyledim söyleyeceğimi oh canımada değsin. Bu ne böyle be aaaa. İyi canım, lafları söylerken yürü yavrum yürü ben söyleyince çirkinleş, babamın kızımısın? Değilsin. Bitti abi. Zaten Telegram grubuna da yazmadığımız için tartışma yazılarımız hep göz önünde durdu. A kişiside bir süre sonra gruptan çıktı Instagramda devam edelim gibilerinden. Ya ismini bile zikretmek istemiyorum. Bana kalsa Twitter ve Instagram üzerinden bile takipten çıkıcam ve kendimi de takipten çıkarıcam ama birlikte topladığımız anılarımıza yazık. Ben artık ona yazmıyorum. Kendisini çok olgun tanıdım ama aslında çocukmuş ve yanlış tanımışım. Bitti. Bu kadar zor günümde sikik sikik konuları gündem edecek kadar boş zamanı varmış ama ben çabalıyorum didiniyorum çalışıyorum. Ayrıca ima ettiği şeyler adeta kuruntu. Yok efendim neymiş telegram grubundan B arkadaşımla konuşmalarımdan çok bahsediyor muşum çünkü A kişisi ile B kişisini yolunu yaparak barıştırmak istiyormuşum falan. Yeni çalıştığım iş yerinde bulunan B kişisi ile hme üniden tanışıyoruz hemde iş arkadaşıyız, doğal olarak iş yerinde yaşadıklarımızı A kişisi iş hakkında soru sorduğunda anlatıyorum. Ve önceden beri A kişisi ile B kişisini içinde bulunduğu iş anılarını anlatırken A kişisi hiçbir tepki göstermeyip normal karşılıyordu. Şimdi ne değişti? Uyarını ilk başta yapacaktın son anda değil! Ben işte çalışmanın verdiği yorgunlukla kalmayan enerjimle yatağa yattığımda A kişisinin bu uzun uzun kuruntulu yazısını görüyorum ve doğal olarak diyorumki: "Ulan bunca yorgunluğun, işin, gücün arasında bu kadar saçam sapan konuyu düşünüp ince ince 'Hımm şunu şurada söyleyeyim, A kişisi ile B kişisini barıştırmak için şunları yapayım' gibi küçük planlar mı yapabileceğim? Aklımın ucundan bile geçmezki! Zaten A kişisi ile B kişisi uzun yıllar kavga edip en sonunda arkadaşlıklarını çok kötü bir şekilde bitirdiler. Barıştırma amacım yok ama diyelim ki barıştırmayı düşündüm diyelim: öyle kötü bir şekilde arkadaşlıkları bitmiştiki barışma olanakları yoktu. Ben niye imkansız bir şey için çabalayayım?? Ayrıca dünya A kişisinin etrafında da dönmüyor aq. Saçmalık aq! Kendi çocukluğuyla eğlensin dursun KO! ME! Dİ!
Böylelikle yılları aşan bir dostluk daha bitti. C kişiside A kişisi ile benim aramda kaldı bu olaylarda ama yapacak bir şey yok. Böyle küçük şeylerle uğraşamam.
/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\
Title Knowledge: HARROWED LUCHADOR
Harrowed (English): Tormented, distressed, or emotionally worn down by hardship.
Luchador (Spanish): A fighter or wrestler; one who struggles against opposition.
Anlamsal Yansıması: "A harrowed fighter caught in the chaos of growing responsibilities, struggling through panic and exhaustion, yet refusing to surrender."
\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/

No comments:
Post a Comment