"Yaralarımı sarıp nasıl yeni bir yola başlayacağımı düşünmeye başladım. Düşüncelerimde boğulmaya başlamıştım bile. Babamdan para isteyip kafeye gittim ve bu satırları yazmaya başladım."
START OVER
Bir hafta sonra yine eskisi gibi Terrace 12 deyim. Çift elma nargilemi içerken buraya yazmak geldi içimden. Bir kere daha doğup büyüdüğüm ilçedeyim, tabii bu sefer kalıcıyım. Düzenimin bir anda değişmesi iç dünyamı yıktı, lise arkadaşlarımın başarılı olduğunu görüncede çöktüm. Çökünce de buraya geldim. Yalnız kalmam gerekiyordu... düşünebilmek, plan yapmak, hırslanabilmek için. Aslında herşey 3 gün önce başlamıştı.
SILENCE BEFORE THE STORM
Yeğenimi iş yerinden alıp eve götürmem gerekiyordu. Ablamın arkadaşı yeğenimi alması gerekirken işi çıkmıştı. Evden çıkıp iş yerine geldim. Yeğenimi almadan önce akşam yemeği için akşam pilav ve patates kızartması yapacağımı söyleyip ablamdan kızarmış tavuk almasını istedim. O da kabul etti. İkinci işini haftasonuna aldırmıştı ne de olsa, o yüzden akşam erken gelecekti. Annem de akşam bizde olacaktı. Eve gelip saçlarımı kestim. Fotoğrafımı çekip cvme koyacaktım. Ablam aradı whatsapp, facebook ve instagram çökmüş. Akşam oldu ve pirinç olmadığı için makarna yaptım. Patatesleri kızarttım. Ablama ulaşamıyordum. Anneme durumu anlattım ve o da gelirken tavuk göğsü aldı. Annem tavuğu kızarttı. Bende o sırada ablamı aradım ama telefonu kapalıydı. İşi olduğunu da söylememişti. Yeğenim iyice meraklanmaya başladı. Annemde çok meraklandı ve bir noktada annemle ben sinirlenmeye başladık çünkü ablamın hayatına o kadar çok psikopat tehdit oluşturan insan girmişti ki endişelenmeye başlamıştık. Yemeklerimizi yedik. Ablam saat 11'de geldi ve yeğenimin hala yatmamış olduğunu gördü. Onu yatırdı ve saçlarını boyamak için kaba saç boyası koydu. Boyaları alıp yanımıza geldi ve koltuğa oturdu... işte herşey o zaman başladı.
STORM AND THE DEVASTATION
Ablam koltuğa oturdu ve konu orada açılmaya başladı. Yeğenimin neden geç yattığını sordu. Annem'de camda ağlayarak seni beklediğini ve annesinin ölüp ölmediğini sormaya başladığını söyledi. Ablam sinirlenmeye başladı. İki yetişkin bir çocuğa bakamadığımızı söylemeye başladı. Annem ile ben endişelendiğimizi ama yeğenime belli etmemeye çalıştığımızı söyledik. Bunu söyledikten sonra hayal kırıklığına uğramış gibi kafasını hızlıca bir öne bir arkaya sallamaya başladı ve bir çocuğa bakamadığımızı söyledi. Bana döndü ve bana güvenmekle hata ettiğini söyledi. Yalan söyleyip polyannacılık oynamamız gerektiğini çünkü yeğenime karşı kendisinin hep böyle yaptığını söyledi. Bende hep bunu yaptığımı çünkü ablamın önceleri bana haber verdiğini ama bu sefer güvende olup olmadığını bilmediğimden dolayı yapamadığımı söyledim. Şayet yeğenime yalan söyleseydim ve ablamın başına birşey gelmiş olsaydı küçücük bir çocuğa yalan söylediğim yeğenim tarafından anlaşılacaktı. Ablamda anneme ve bana bakıp bu şekilde onun yanında duruyorsak durmamamız gerektiğini siktirip gitmemizi söyledi. Annem şaşırarak anlamadığını aktarıp kardeşini de mi yanında istemediğini sordu. Ablamda anneme bir hışımla dönüp "Kardeşimle benim arama nifak sokma!" diye bağırdı. "Kardeşimi bana karşı doldurma!" diyerek bağırıyordu. Annemde bağırarak "Bana sesini yükseltme! Ben senin annenim!" dedi. Ablamda "Benden hesap sorarsanız istediğim gibi konuşurum!" diye bağırarak karşılık verdi. Ben ise olanları izliyordum.
Annem: "Eğer sen bir anneysen, telefonunun kapalı olma lüksü yok!"
Ablam: "Bunca sene kızıma ben yalnız başıma baktım ulan! Bir kere olsun neye ihtiyacım olduğunu sordunuz mu? Bunları söylerken sen kaç kere buraya gelip anneannelik görevini yerine getirdin?!"
Annem: "Hep geliyorum zaten!" diye bağırdı. Konular konuları açarak tartışma kavgaya dönerek eski mevzular gündeme geldi ve ablam bana dönerek "Bir yıla yakın zamandır yanımdaydın, Allah razı olsun senden ablacım, yaptıklarını geri ödeyemem ama bundan sonra kızıma tek başıma bakmam lazım, sana burada ihtiyaç yok! Güle güle." dedi. Annem bunun üzerine tartışarak hesap sormaya başladı ama ben o sırada yıkılmıştım. Gözlerim doldu ve gözyaşlarım gözümden akarken nargileme köz almak için mutfağa gittim. Salona geri döndüğümde hala tartışıyorlardı ve annem bana eskiden olan birşeyi sordu bende hatırlamadığımı söyledim. Bunun üzerine ablam "Ooo tamam ben sizi anladııım. Birlik olmuşsunuz siz. Anne, oğlunla sana mutluklar." dedi. Annem küplere bindi. Kavga daha da büyümüştü. Eski defterler açıldığında artık bende ablamdan hesap sormaya başladım.
Ablam kendi kızının kendisinin kırmızı çizgisi olduğunu söylediğinde bende anında şunu sordum;
Ben: "Yeğenim hakkında bana sen onun dayısı değilsin, sen onun sadece oyun arkadaşı olabilirsin dediğin zamanda mı kırmızı çizgini aşmıştım abla?" Ablamın yüzü bir anda bembeyaz kesildi.
Ablam: "Ben böyle birşey hatırlamıyorum."
O anda anlamıştım annemin yanında demin söylediğim bilgi ile yerin dibine girdiğini. Ablam anneme dönüp babamla annemin ebeveynliklerini hiç beğenmediğini ve onun yanında hiç olmadıklarını söyledi. Annem oysa ki en çok yanında olan kişiydi. Mutfak masraflarını yapıp ablamın buzdolabını doldurduğu günleri ve evine gelip dağınık pis evini komple baştan aşağıya temizlediği günleri çok çabuk unutuyordu. Hatta ablamın eski eşi onu iki gün boyunca dövdüğü zaman annem babamı zorlaya zorlaya evine gidip neler olduğunu görmüştü ve babam aksini yapmaya çalışmasına rağmen annem ablamı ablamın eşine ve eşinin ailesine karşı savunup yanında durmuştu hep. Hatta annem ablamı güçlü kılmıştı ve ablam anneme "Sen ne kadar güçlü bir kadınsın sen olmasan başaramazdım." bile demişti zamanında ama şimdi ablam olan biten her şeyi unutmuş bir şekilde konuşuyordu. Bana ve anneme karşı nankörlük yaptı o akşam ablam. Bizim hakkımızı yedi. Tartışma git gide duruldu ve bizim onun ailesi olmadığımızı bundan sonra yalnız yürüyeceğini söyledi. Ondan sonra da annelikle ilgili hüzünlü bir şarkı açtı. Annem yıllar sonra ilk defa ağladı. Annemin döktüğü göz yaşları ablamın söylediği kırıcı laflar için değil ablamın nasıl bir canavara dönüşmeye başladığını fark ettiği içindi. Sonra ablam ev işlerine koyuldu. Annem salondaki koltukta uyumaya başladı. Daha sonra ben gece karanlıkta açık pencerenin yanında soğuk havaya rağmen dışarıyı izleyerek nargile içerken ablam benim yanıma geldi. Yüzümü okşayarak beni sevdiğini, burasının benim her zaman evim olduğunu ve anahtarı yanıma alıp ne zaman istersen gelebileceğimi söyledi. İş bulma konusunda olan olaylara rağmen yinede yardım edeceğini söyledi. Bende ona karşı çok pozitif yaklaştım ama içimden "Sikerler lan senin sevgini, bana bu akşam siktir çektin sen!" diyordum; yani rol yapıyordum. Annemde uyuma numarası ile herşeyi dinlemiş. O gece hiç uyumadım. Gecenin karanlığında herşeyi düşündüm. Sabaha karşı pılımı pırtımı topladım, poşetledim ve sabah 7 gibi annemi uyandırdım. Ablamla yeğenim uyanmadan sessizce eşyalarımızı alıp evden çıkıp taksiye binip doğup büyüdüğüm ilçeye geri döndük. Yolda annemle olan biten her şeyi ve gece duyduklarını konuştuk.
RUINED FLOWERS AFTER THE STORM
Ve yine evimdeydim. Odam aynıydı. Huzurluydum çünkü ablamda kalırken ablamın benim her canımı yakışında ağlayarak annemi aramış ve doğup büyüdüğüm eve dönmeyi istemiş ama sabır edip ablamın evinde kalmıştım fakat bu sefer ablam kötü olup kırıcı sözlerle beni göndermişti. Ben kötü değildim o kötüydü. Olan olayların hepsini arkadaşlarıma anlattım. Hepsi de ablama küfür edip bana karşı böyle davranmaması gerektiğini, anne olduğu için telefonunun kapalı olmaması gerektiğini söyledi. İçim çok rahattı. Birkaç günümü bilgisayar oyunları oynayarak geçirdim ve daha fazla oynayacak oyun kalmamıştı. Odamda sessizliğin ortasında geleceğimi ve yapacaklarımı düşünmeye başladım. Ablama CV'mi gönderdim fakat yaptıklarını hiç unutmadım ve de affetmedim. Daha sonra sosyal medyada iyi fırsatları hak etmediklerini düşündüğüm ve bana çok kötü davranmış eski lise arkadaşlarımın benim kendime koyduğum hedeflerimi birer birer gerçekleştirdiklerini görünce dünyam başıma yıkıldı. Odamdaki tüm eşyaların yerini değiştirip odamı temizledim fakat bu olay beni iyileştirmeye başlaması gerekirken iyileştirmemişti. Yaralarımı sarıp nasıl yeni bir yola başlayacağımı düşünmeye başladım. Düşüncelerimde boğulmaya başlamıştım bile. Babamdan para isteyip kafeye gittim ve bu satırları yazmaya başladım.
HOPEFUL AND WRATHFUL
Bir planım var. Metal-rock şarkıları dinlerken sinirli bir duygu durumuna girip yeni deneyimlerle yeniden başlamanın verdiği umut ve huzurla dolup taştım. Bu sefer full potansiyel ile büyük oynayacaktım. Çünkü her düştüğümde yeniden başladım fakat başlangıcın şiddeti hep aynı kaldı. Bu sefer istediğim her şey uğruna tam anlamı ile çabalayacağım. Sporsa spor, kodlama ise kodlama, takı tasarımı ise takı tasarımı. Artık azmimide hırsımıda öfkemden alma zamanım geldi. Artık büyüyüp gelişme zamanı.
ARTIK DEĞERİMİ BİLMEYENLERE TEK BAŞIMA ÇOK FAZLA IŞIK SAÇABİLECEĞİMİ GÖSTERME ZAMANI!
08.09.2021 : PROJECT FURY HAS BEGUN
/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\⌄/|\
Title Knowledge: FUROR RENASCENS
Furor (Latin): Fury, rage, an overwhelming force of emotion.
Renascens (Latin): Reborn, rising anew, coming back to life.
Anlamsal Yansıması: "Amid the ruins of a shattered world, a weary soul gathers its broken pieces. From sorrow and solitude, a dormant fury awakens, forging the will to rise once more."
\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/^\|/

No comments:
Post a Comment